PO NJEGOVOM ŽIVOTU MOŽE DA SE SNIMI FILM Bio je diskretni heroj u Montevideu, a zatim je tokom rata hiljadama ljudi spasio živote (FOTO)

Priča koja se čita u dahu.

Montevideo 1930, Foto: Twitter

Repriza serije "Montevideo, vidimo se" ulazi u završne epizode, a jedan od likova koji nije u prvom planu je i Kosta Hadži (1898. – 1971) koga je fenomenalno odglumio Srđam Timarov. Hadži je bio vođa puta selekcije Jugoslavije u Montevideu, a njegov život u burnim vremenima srpske istorije zaslužuje da se ne zaboravi. 

Hadži je bio jedan od osnivača, a kasnije i prvi trener, tehnički direktor i predsednik FK Vojvodina. Rođen je 8. novembra 1898. godine u Vršcu, od oca Koste Hadžija starijeg i majke Sofije, kao jedno od desetoro dece. Osnovnu školu je završio u rodnom Vršcu, da bi gimnaziju završio u Segedinu i Novom Sadu, gde je i maturirao 1916. godine. Kao srpski rodoljub, bio je sekretar Komande posadnih trupa srpske vojske u Pečuju i poslanik Velike narodne skupštine, koja je 1918. godine u Novom Sad izglasala prisajedinjenje Vojvodine Kraljevini Srbiji.

Vojsku je napustio 1919. godine i posvetio se sticanju akademskog zvanja, te je od 1919. do 1922. godine boravio na studijama u Parizu i Kanu. Odatle se 1927. vratio u Novi Sad, gde je iste godine položio advokatski ispit i potom se sve do 1961. uspešno bavio pravom i advokaturom.

Kao 16-godišnjak je, zajedno sa školskim drugovima, učestvovao je u osnivanju FK Vojvodina i praktično istog momenta bio je imenovan za tehničkog direktora kluba, što je obavljao sve do 1933. godine, s tim da je u nekim periodima tog razdoblja paralelno obavljao dve funkcije: od 1924. do 1926. bio je prvi trener u istoriji Vojvodine, da bi od 1927. do 1935. godine vršio i dužnost predsednika kluba.

Imao je izuzetnu ulogu u jugoslovenskom fudbalu u periodu pre Drugog svetskog rata, a kao generalni sekretar Jugoslovenskog nogometnog saveza (JNS) bio je najzaslužniji za smirivanje strasti posle preseljenja centrale Saveza iz Zagreba u Beograd. Takođe, uticao je na to da se na teritoriji Vojvodine osnuju podsavezi (jedan sa sedištem u Novom Sadu, a drugi sa sedištem u tadašnjem Velikom Bečkereku, odnosno današnjem Zrenjaninu), čime je vojvođanske klubove zaštitio od samovolje rukovodećih ljudi iz Beograda. Hadži je bio vođa puta jugoslovenske reprezentacije u Montevideo (Urugvaj), gde je 1930. godine održano prvo Svetsko prvenstvo u fudbalu.

Osim što je bio pravnik i fudbalski radnik, bio je veoma angažovan i u kulturnim institucijama, pa je tako od 1933. do 1939. godine bio član Upravnog odbora Matice Srpske, zatim dugogodišnji predsednik Nadzornog odbora “Društva za Srpsko narodno pozorište” i član Patronata Velike srpske pravoslavne gimnazije (današnje gimnazije “Jovan Jovanović Zmaj”), a svojevremeno je bio pokrenuo i list “Rad”.

Kao veliki rodoljub, tokom Drugog svetskog rata je pružao pomoć srpskim zatočenicima u mađarskom logoru “Šarvar”, zbog čega je posle rata dobio nadimak “Šarvarski otac”. Uz pomoć svog prijatelja vladike bačkog Irineja Ćirića, u Novom Sadu je organizovao pomoć za oko 3.000 dece i oko 800 odraslih, koji su po domaćinstvima i improvizovanim bolnicama potražili spas od fašista.

Bio je vrlo privržen Srpskoj pravoslavnoj crkvi i u više navrata je pomagao eparhiji Bačkoj, a posle Drugog svetskog rata, postao je sekretar Anketne komisije za uvrđivanje zločina i nedela okupatora i njihovih pomagača u Vojvodini. Takođe, kao njihov pravni zastupnik, borio se i za vojvođanske paore, koji su zbog odluke komunističke vlasti o prinudnom otkupu i konfiskaciji propadali i gubili svoju imovinu. Iz tog razloga, od strane režima je bio optužen da je pomagač “narodnih neprijatelja”, zbog čega je završio u zatvoru, ali njegov ugled u narodu nikada nije bio ukaljan. Od toga da ostatak života provede lišen slobode, spasao ga je tadašnji predsednik Prezidijuma Narodne skupštine Jugoslavije Ivan Ribar.

Kostu Hadžija možda je najbolje opisao istoričar advokature Milorad Boltić: - Nacionalni revolucionar (u mladosti), sportista i sportski radnik (do kraja života), kulturni poslenik (kada su i prilike iziskivale), politički prvak (opozicioni), socijalni radnik (za vreme rata) i uglednik advokatskih organizacija (posle rata).

Hadži voljenu Vojvodinu nikad nije napuštao i dočekao je to da njegov klub 1966. godine po prvi put u istoriji postane šampion Jugoslavije. Preminuo je 6. oktobra 1971. godine i sahranjen je na Almaškom groblju u Novom Sadu, a od 2014. godine, ispred stadiona “Karađorđe”, nalazi se njegov spomenik, čime mu se klub odužio za sve što je za njega uradio.

Povezane vesti

Najčitanije - Alo.rs

Najnovije - Alo.rs

Sport - Alo.rs

Galerije

Najbolji video klipovi